19 Ocak 2013 Cumartesi

Sadece sakin olmak istiyorum, ha bir de o piçin boynunu kırmak!   
       Lise'nin en güzel yılını bir çocuk için zehir zıkkım ettikten sonra ne kadar büyük bir hata yaptığımı anladım. O gerizekalı Ankara'ya gidip orda türlü türlü kızlarla fink atarken beni düşürdüğü zor durumdan kurtulmaya çalışıyordum. Sevgilisiyle küçük çaplı bir tartışmadan sonra olay kapanmıştı. Olanlar umurumda değildi ama felaket derecede moralimi bozuyordu. Neyse, biraz ortalık durulmuş ve karneler yaklaşmışken -tam da ortalamamda tek kırık olan matematik yazılısı öncesi- onu gördüm. Okula gelmişti diğer mezunlarla birlikte. Onu görür görmez bir aydınlanma yaşadım mutlu oldum, gerçekten bir anda tüm ağlamalarım, zehir olan senem, o gittikten sonra bile onun yüzünden yaşadıklarım tek tek yok oldu zihnimden. Sonra başımı sola döndürdüm ve gerçekle karşılaştım!
       O adi sevgilisi köşede bana bakıp gülüyordu ve yanımdaki arkadaşımın hiç bir şeyden haberi yoktu. Hemen güçlü bir kız oldum ve bir yılımı zehir eden çocuğu hiç görmemiş ya da umursamamış gibi gülerek ''Off bizim bu çocuklar harbiden gerizekalı hiç büyüyemediler yaa az önce neler yaptığını gördün mü Berke'nin ödü patladı ha ha ha'' bir yandan arkadaşıma bunları anlatıp ben-o-çocuğu-siklemiyorum tavırlarıyla yürüyor, bir yandan da sessizce fısıldıyordum hızlı ol diye. Ama arkadaşım beni duymayacak kadar yalancıktan konuştuğum konuya kafayı takmıştı!
       Ben de yapabileceğim en doğru şeyi yapıp telefonumu sessize aldım -olur da birinin arayası gelir, rezil olmayayım diye- ve sanki annem beni arıyormuş gibi arkadaşıma ''AAA ANNEM ARIYOR NE OLDU ACABAAA'' dedim. Tabi diğerleri de duydu. Sanki çok merak etmişim gibi ''Alo? Efendim anne? Hııı. Hadi ya. Ay tamam hemen geliyorum!'' dedim ve telefonu kaparmış gibi yaptım. Bir yandan arkadaşım ''noldu yaa noldu'' diyordu, o bile yemişti yani numaramı. Ben de ''acale et'' diyip duruyordum, artık gerçekten sabrım kalmamıştı. En sonunda okul bahçesinden çıkıp pazar yoluna yaklaşınca acele ett diyip ağlamaya başladım. Allahım o nasıl bir ağlama ciğerimden parça koptu sanki. Onu unuttum, tüm piçliklerini unuttum, artık sakin ve huzurlu olmak istiyorum diyordum ki tekrar kabus olup uykularımdan fırlamıştı. Sonra arkadaşıma olanları anlattım ve o sadece ''ohaaa ben görmedim, üzülme kıyamam lan sana'' diyip durdu. O da en az benim kadar üzülmüştü çünkü biliyordu olanları (o bir seneyi boş bir vaktimde yazarım).
       Eve arkadaşım bıraktı yalnız kalmamak için kitaplarımı alıp ona gittik. Matematik yazılısı öncesi bu rezillik tüm moralimi alt üst etmişti. Onlarda sadece yarım saat durabildim. Eve gelince kendimi yatağa attım  ve bir saat toparlanmayı bekledim.
       Toparlandıktan sonraysa tek istediğim bundan sonra sakin olup onun yüzünden kendimi harap etmemekti. Ha bir de o piçin boynunu kırmak.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder